همیشه، حتی قبل از سن مدرسه، دوست داشتم هرچی علم تو دنیا هست، یاد بگیرم. به مقطع دبیرستان که نزدیک شدم، غصه ام گرفت؛ چون فقط باید یک رشته رو انتخاب می کردم. گرچه از هر فرصتی برای یاد گرفتن چیزای تازه، با ربط و بی ربط، استفاده می کردم.

تا اینکه تو یکی از روزهای خوب خدا، یه نوشته ای رو خوندم: «علم و دانش بیش از مقداری است که قابل احاطه باشد و یک فرد نمی تواند بر همه ی آنها واقف گردد پس از هر علمی بهتر و شایسته ترش را فرا گیرید.» ¹

دیدم حرف حق جواب نداره. بعد از اون زمان بود که هروقت میخواستم به سراغ بادگیری برم، قبلش از خودم میپرسیدم: این بهترین و شایسته ترینه؟

 ما بنده های خدا هم همینیم، هزار ها راه و بی راه، پیش روی ما وجود داره. فکر و ذهنمون هزار جا پرواز میکنه. خدا کنه خود خدا، ما رو  برای حرکت در صراط مستقیم تا رسیدن به رضوان، انتخاب کنه …

تا حالا واژه «مجتبی» رو شنیدین؟ معنای خیلی زیبایی داره… مجتبی از «اجتباء» به معنای جمع کردن، گرفته شده؛ البته نه هر جمع کردنی؛ بلکه برگزیدن و انتخاب کردن.

وقتی خدا بخواد بنده ای از بنده هاش رو مشمول رحمت و کرامت خاص خودش قرار بده، اونو از پراکنده شدن تو راههای شیطانی حفظ می کنه و در شاهراه صراط مستقیم قرارش میده. اینجاست که خدا اون بنده رو برگزیده. و این هم وقتی صورت می گره که خود خدا، کارهای اونو به عهده میگیره و اونو خاص خودش میکنه، یه جوری که دیگران هیچ بهره ای از اون نداشته باشن… ² در نتيجه انواع نعمت‏ها خود به خود و بدون زحمت به سمتش سرازير میشن، و اين موهبت مخصوص انبيا و بعضى از صديقين و شهداییه كه هم ‏رتبه انبيا هستن.³  اين كلمه در چند جاى قرآن آمده؛ مثلا در مورد حضرت یوسف علیه السلام فرموده:

آدمی چون نور گیرد از خدا
هست مسجود ملائک ز اجتبا

مولوی

این پست، برای من کلی نشونه داشت… خدایا! شکرت…☺️

وَ الَّذِينَ هُم بَِايَاتِ رَبهِِّمْ يُؤْمِنُون

آیه، ایمان، مومنون…

آیات قبل و بعد رو هم نگاه کردم:

إِنَّ الَّذِينَ هُم مِّنْ خَشْيَةِ رَبهِِّم مُّشْفِقُونَ(57)

وَ الَّذِينَ هُم بَِايَاتِ رَبهِِّمْ يُؤْمِنُونَ(58)

وَ الَّذِينَ هُم بِرَبهِِّمْ لَا يُشْرِكُونَ(59)

وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ مَا ءَاتَواْ وَّ قُلُوبهُُمْ وَجِلَةٌ أَنهَُّمْ إِلىَ‏ رَبهِِّمْ رَاجِعُونَ(60)

أُوْلَئكَ يُسَارِعُونَ فىِ الخَْيرَْاتِ وَ هُمْ لهََا سَابِقُونَ(61)

سوره مبارکه مومنون

و همین طور ترجمه آیه ها:

همانا آن مؤمنانى كه از خوف پروردگارشان هراسانند (57)

و آنهايى كه به آيات پروردگارشان ايمان مى ‏آورند (58)

و آنهايى كه به پروردگارشان شرك نمى‏ ورزند (59)

و آنهايى كه از آنچه خدايشان داده مى‏ دهند در حالى كه باز از روزى كه به خداى خود باز مى‏ گردند ترسانند (60)

چنين كسانى در خيرات شتاب نموده بدان سبقت مى‏ گيرند (61)

خدا، در این آیات، مومنین رو این طور توصیف می کنه:

• مومنین کسانی هستند که خداوند رو به عنوان مالک و تدبیرکننده کارهاشون پذیرفتن و سعادت و خوشبختی شون رو مرتبط با رضایت یا عدم رضایت خدا می بینن. پس چون دوست دارند که خوشبخت باشن، به آیات خدا ایمان میارن و خدا رو می پرستن.

• پیامبران الهی و کتابها و شریعتهاشون هم یکی از این آیات خداست، خدایی که چون «رَبّ» هست برای سعادتمون این پیامبران رو می فرسته و اگر رب دیگه ای غیر از خدا وجود داشت، باید پیامبراشو میفرستاد. پس مومنین فقط به خدا ایمان میارن.

• صفت دیگه مومنان اینه که  چیزهایی رو که خدا بهشون داده، در راه خدا می دن و در حالی این کار رو میکنن که دل هاشون از اینکه به زودی به سوی خدا برمیگردن، ترسانه…

و اما این افراد مومن در کارهای خوبشون سرعت و سبقت از همدیگه رو فراموش نمیکنن. البته منظور از کار خوب یا همون عمل صالح، کارخوبیه که از اعتقاد حق و صحیحی نشأت گرفته باشه…

 یه نکته جالب تو این آیات این بود که در هر 4 آیه اول، کلمه ربّ تکرار شده، در حالی که میشد فقط در آیه اول کلمه رب رو بیاره و در آیات بعدی، از ضمیر استفاده کنه. پس دلیل این تکرار چیه؟!

  تصمیم گرفتم برای عمل به این آیه ها، در افتتاح این وبلاگ شتاب کنم… کسی شک نداره که یه کار خوبه :)

دیده شده در: المیزان، ج15، ص 40 و 41